διατενής
διατενής, tending
διατενής, ές,
- tending, πρὸς τὴν τελείωσιν Thphr. CP 2.15.2.
1 distendido
2 que tiende, tendente
πρὸς τὴν τελείωσιν
3 persistente, incesante
τὸ σύμπτωμα
διατενής, ής, ές, qui tend à, avec πρός et l’acc. Th. C.P. 2, 15, 2.
Étym. διατείνω.
διατενής, ές, sich hin erstreckend, auf etwas beziehend, πρός τι, Theophr.