διορισμός
διορισμός, division, distinction
- division, distinction, Pl. Ti. 38c, Arist. EN 1134b33, Porph. Abst. 3.20.
- II logical distinction, Pl. Plt. 282c; definition, Arist. SE 168a23, al.
- III Math., particular enunciation of a problem, Procl. in Euc. p.203 F.
- 2 statement of limits of possibility of a problem, Apollon.Perg. Con.Praef., Archim. Sph.Cyl. 2.4, Phld. Acad.Ind. p.17 M.
I concr.
1 separación
(τὸ διάζωμα) τοῦ διορισμοῦ χάριν ἐστὶ τοῦ τε περὶ τὴν κοιλίαν τόπου καὶ τοῦ περὶ τὴν καρδίαν
2 división
ἥλιος καὶ σελήνη ... εἰς διορισμὸν ... ἀριθμῶν χρόνου γέγονεν
• división, lote
ἀμετάθετος ... ὁ καθ' ἕκαστα διορισμός
3 gram. signo gramatical relativo a las pausas y separaciones (como el ἀπόστροφος, ὑφέν, ὑποδιαστολή):
ταύτας δὲ καὶ διορισμούς τινες ἐκάλεσαν
4 ret. aforismo, aseveración concreta y significativa Rufin.Fig.42.
II en operaciones intelectuales
1 definición
τὸν τοῦ ἐλέγχου διορισμόν
la definición de ‘refutación’
2 distinción, diferenciación Pl.Plt.282e,
ἐπὶ τῶν ἔμπροσθεν τῆς κεφαλῆς ... διορισμοί
περὶ τε καθαρῶν καὶ ἀκαθάρτων διορισμοί
3 como parte del desarrollo de una proposición lógica determinación
τὰς τῶν προβλημάτων συνθέσεις καὶ τοὺς διορισμούς