διορμάομαι
διορμάομαι, to be impelled
διορμάομαι,
- to be impelled, c. inf., θεῖν Max.Tyr. 41.5.
δι·ορμάομαι-ῶμαι (part. pf. διωρμημένος) s’élancer à travers, M. Tyr. 164, 16 Dübn.
διορμάομαι, to be impelled