διοριστικός
διοριστικός, capable of distinguishing
διορ-ιστικός, ή, όν,
- capable of distinguishing, S.E. M. 10.128: -ιστική (sc. τέχνη), ἡ, Syrian. in Metaph. 56.3.
- 2 limiting, Iamb. in Nic. pp. 88,89 P.
I
1 que separa, que divide
ἐνέργεια
2 que separa, que marca una separación
τὸ (διάστημα) διοριστικὸν τῶν ἡμιπηχυαίων
ἄρθρον διοριστικὸν δεκάδων καὶ ἑκατοντάδων
• subst. ἡ δ. la delimitación, la capacidad de delimitar
κατὰ τὸν Ὠκεανόν
II que distingue
γνῶσις
• que hace distinciones, que precisa
διοριστικώτερον αὐτὸν εἰσάγει λέγοντα ...
διοριστικός, ή, όν, propre à définir, à distinguer, Sext. M. 10, 128.
Étym. διορίζω.
διοριστικός, ή, όν, abgrenzend, unterscheidend, τοῦ τε ἀληθοῦς καὶ τοῦ ψευδοῦς Sext.Emp. adv. math. 7.64.