εὐαρεστητέον
εὐαρεστητέον, one must be content with
εὐᾰρεστ-ητέον,
- one must be content with, τοῖς ἐν τῷ κόσμῳ πραττομένοις Ph. 2.413.
εὐαρεστητέον [ᾰ] vb. d’εὐαρεστέω, Phil. 2, 413.