εὐαπόπτωτος
εὐαπόπτωτος, easily falling off
εὐαπό-πτωτος, ον,
- easily falling off, Thphr. CP 2.9.3.
εὐ·απόπτωτος, ος, ον [ᾰ] qui se détache et tombe aisément, Th. C.P. 2, 9, 3.
Étym. εὖ, ἀποπίπτω.
εὐαπόπτωτος, leicht herabfallend, Theophr., l.d.