εὐάρεστος
εὐάρεστος, well-pleasing, acceptable
εὐᾰρεστ-ος, ον, (ἀρέσκω)
- well-pleasing, acceptable, τὸ ἀγαθὸν εὐ. Cleanth. 3.6; τινι LXX Wi. 4.10, Ph. 2.69, 2 Ep.Cor. 5.9, etc.; τισι Ath.Mitt. 15.134 (Nisyrus); παρά τινι LXX Wi. 9.10; ἐν τοῖς ἀναλώμασι Inscr.Prien. 114.15 (i B.C.): abs., ἀποδημία εὐ. Ph. 2.77; θέλημα τοῦ θεοῦ Ep.Rom. 12.2; χρῆσις pleasant, Herod.Med. ap. Orib. 5.27.20; σύμμαχοι prob. in PHib. 1.15.26 (Comp., iii B.C.); τὸ εὐ. Ph. 1.585. Adv. -τως, ἔργον συνετέλεσεν IG 12(8).640.10 (Peparethus, ii B.C.): Comp. -οτέρως, διακεῖσθαί τινι X. Mem. 3.5.5 (εὐαρεσκοτέρως codd.); -τως ἱερησάμενος SIG 708.20 (Istropolis, ii B.C.), cf. IPE 12.94 (Olbia); λατρεύειν τῷ θεῷ Ep.Hebr. 12.28.
- II choice, οἶνος, πυρός, PStrassb. 1.9 (vi A.D.), PFlor. 30.30 (iv A.D.).
- III according to taste, λαχανόσπερμον λαμβάνειν εὐ. PFay. 90.17 (iii A.D.).
εὐ·άρεστος, ος, ον [ᾰ] qui plaît, agréable : τινι, Spt. Sap. 4, 10 ; NT. 2 Cor. 5, 9 ; παρά τινι, Spt. Sap. 9, 10 ; πρός τινα, Clém. 882, à qqn ; τὸ εὐάρεστον, NT. Rom. 12, 2, c. εὐαρέστησις.
Étym. εὖ, ἀρέσκω.
εὐάρεστος, gefällig, angenehm, Sp.
• Adv., εὐαρεστοτέρως διακεῖσθαί τινι, Xen. Mem. 3.5.5, zufriedener sein.
• Adv., εὐαρεστοτέρως διακεῖσθαί τινι, Xen. Mem. 3.5.5, zufriedener sein.
εὐάρεστος
εὐ-άρεστος, ον
ἀρέσκω
- well-pleasing, acceptable, NTest.:—adv., εὐαρεστοτέρως διακεῖσθαί τινι to be more popular with one, Xen.