εὐαπόδεικτος
εὐαπόδεικτος, easily demonstrated
εὐαπό-δεικτος, ον,
- easily demonstrated, Ph. Bel. 62.27.
εὐ·απόδεικτος, ος, ον, facile à démontrer, Bas. 2, 219d.
Étym. εὖ, ἀποδείκνυμι.
εὐαπόδεικτος, leicht zu beweisen, Sp.