εὐδιάλλακτος
εὐδιάλλακτος, easy to reconcile, placable
εὐδιάλλακτος, ον,
- easy to reconcile, placable, D.H. 4.38, Plu. Alex. fort. 2.332d. Adv. -τως Id. Caes. 54, M.Ant. 1.7 (v.l. εὐαναδιδάκτως codd. Suid.).
εὐ·διάλλακτος, ος, ον, facile à réconcilier, qui se laisse fléchir, DH. 4, 38 ; Plut. M. 332c, 337c.
Étym. εὖ, διαλλάσσω.
εὐδιάλλακτος, leicht zu versöhnen, versöhnlich, Dion.Hal. 4.38 ; Plut. u. a.Sp.
• Adv., εὐδιαλλάκτως καὶ πρᾴως ἔχειν Plut. Caes. 54.
• Adv., εὐδιαλλάκτως καὶ πρᾴως ἔχειν Plut. Caes. 54.
εὐδιάλλακτος, ον
- easy to reconcile, placable: adv. -τως, Plut.