εὐδιαῖος
1 εὐδιαῖος, ου (ὁ) trou de la sentine d’un navire, Plut. M. 699f.
Étym. εὔδιος.
2 εὐδιαῖος, ου, adj. m. qui donne le repos, Sophr. (Ath. 324e).
Étym. εὐδία.
εὐδιαῖος, ὁ, bei Plut. Symp. 7.1.2, nach Suid., ein Loch im Schiffsboden, zum Ablaufen des Wassers ; vgl. Poll. 1.92, wo εὐδίαιος steht. Nach Festus die Oeffnung in der Klystierspritze. Nach Hesych. = γυναικεῖον μόριον. – Dunkel ist τριγόλαν τὸν εὐδιαῖον Sophron. bei Ath. VII.324e.