εὐχέτης
εὐχέτης, one who prays
εὐχέτης, ου, ὁ,
- one who prays, Eust. 1725.57, Zonar.
εὐχέτης, *εὐχέτης, ὁ, der Beter, VLL, zur Bildung des εὐχετάομαι angenommen.
εὐχέτης, one who prays