εὖχος
εὖχος, the thing prayed for, object of prayer
εὖχος, εος, τό, (εὔχομαι) poet. Noun:
- I thing prayed for, object of prayer, εὖχος δοῦναι, ὀρέξαι, πορεῖν τινι, Il. 5.285, 22.130, Od. 22.7, S. Ph. 1203; εὖχος ἀρέσθαι to obtain it, Il. 7.203; ἑλεῖν Tyrt. 12.36, Pi. P. 5.21; Τεῦκρον . . εὖχος ἀπηύρα took it away from him, Il. 15.462.
- II boast, vaunt, μέλεον δέ οἱ εὖχος ἔδωκας 21.473; εὖχος ἔργῳ καθελών Pi. O. 10(11).63, al.; of persons, Ἀνάκρεον, εὖ. Ἰώνων AP 7.27 (Antip. Sid.).
- III later, vow, votive offering, Pl. Epigr. 22.3 Diehl.
εὖχος (τὸ) seul. nom. et acc. sg. :
1 sujet d’orgueil, gloire, particul. en parl. de combats, de victoires : εὖχ. δοῦναι, ὀρέξαι, πορεῖν τινι, Il. 5, 285 ; 23, 130 ; Od. 22, 7, procurer de la gloire à qqn : εὖχ. ἀρέσθαι, Il. 7, 203, ou ἑλεῖν, Pd. P. 5, 26 ; Tyrt. 9, 36, obtenir de la gloire ; en parl. de pers. : Ἀνάκρεον, εὖχος Ἰώνων, Anth. 7, 27, Anacréon, gloire ou orgueil des Ioniens ||
2 objet d’un vœu, d’un désir, Soph. Ph. 1202.
Étym. cf. εὔχομαι.
1. wens:
2. reden tot pochen; triomf, succes:
εὖχος, τό (nom. u. acc.), dessen man sich rühmt, Ruhm, bes. Ruhm im Kampfe, Sieg, ἐμοὶ δὲ μέγʼ εὖχος ἔδωκας Il. 5.285, wie 654 ἐμῷ δʼ ὑπὸ δουρὶ δαμέντα εὖχος ἐμοὶ δώσειν, vom Besiegten, dessen Niederlage dem Sieger Ruhm bringt ; von den Göttern, Il. 7.81 εἰ δέ κʼ ἐγὼ τὸν ἕλω, δώῃ δέ μοι εὖχος Ἀπόλλων ; ähnl. δὸς νίκην Αἴαντι καὶ ἀγλαὸν εὖχος ἀρέσθαι, Ruhm davonzutragen, 7.203, wie Hes. Th. 628 ; εὖχος ἀπηύρα 15.462 ; ὀρέξειν τινί 13.327 ; αἴ κε τύχωμι, πόρῃ δέ μοι εὖχος Ἀπόλλων Od. 22.7. Aehnlich Pind. vom Ruhm des Sieges im Wettkampfe, ἵπποις ἑλών P. 5.21 ; ἀγώνιον ἐν δόξᾳ εὖχος θέμενος Ol. 11.66, den Sieg im Wettkampfe als einen Ruhm ansehend ; vgl. Tyrt. 3.36 ; – von Menschen, Ἀνακρέων εὖχος Ἰώνων, der Ruhm der Ionier, dessen sie sich rühmen, Antp. gid. 73 (VII.27); – das Gewünschte, ἕν γέ μοι εὖχος ὀρέξατε, einen Wunsch gewähret mir, Soph. Phil. 1188 ; – das Gelobte, das Weihgeschenk, ἔθηκεν Plat. Ep. 8 (VI.43).
εὖχος
τό
[εὔχομαι.]
Subject of exultation or triumph, triumph, glory: ἐμοὶ μέγʼ εὖχος ἔδωκας Il. 5.285. Cf. Il. 5.654 = Il. 11.445, Il. 7.81, 154, 203, Il. 11.288, 290, Il. 12.328, Il. 13.327, Il. 15.462, Il. 16.625, 725, Il. 21.297, 473, Il. 22.130: Od. 9.317, Od. 21.338, Od. 22.7.
εὖχος
- 1vaunt (of triumph), triumph ἀγώνιον ἐν δόξᾳ θέμενος εὖχος, ἔργῳ καθελών O. 10.64 εὖχος ἤδη παρὰ Πυθιάδος ἵπποις ἑλών, δέδεξαι τόνδε κῶμον ἀνέρων P. 5.21 πέμπτον ἐπὶ εἴκοσι τοῦτο γαρύων εὖχος ἀγώνων ἄπο N. 6.59
εὖχος (εὔχομαι, boast): glory, esp. of war and victory, freq. διδόναι εὖχός τινι, εὖχος ἀρέσθαι, Il. 5.285, Od. 9.317, Il. 7.203.
εὖχος, εος,
εὔχομαι
- Ithe thing prayed for, object of prayer, εὖχος δοῦναι, πορεῖν to grant oneʼs prayer, Hom.; εὖχος ἀρέσθαι to obtain it, Il.
- IIa boast, vaunt, Il., Pind.
- IIIa vow, votive offering, Anth.