θυσιαστήριον
θυσιαστήριον, an altar
θῠσι-αστήριον, τό,
- altar, LXX Ex. 27.1, al., Ev.Matt. 23.18, J. AJ 8.4.1, Cod.Just. 1.12.3.2.
θυσιαστήριον, ου (τὸ) [ῠ] autel pour le sacrifice, Spt. Gen. 8, 20 ; Ex. 27, 3 ; 2 Par. 14, 5 ; NT. Matth. 23, 18 ; Jos. A.J. 8, 4, 1.
Étym. neutre du suiv.
θυσιαστήριον, τό, Opfertisch, Altar, Philo, LXX.
Strong 2379
†
an altar:
(a) generally, Ja 2:21; pl., Ro 11:3(LXX); metaph., He 13:10 (v. Westc., in l., and esp. his add. note on the history of the word, 455 ff.);
(b) of the altar of burnt-offering in the Temple, Mt 5:23, 24 23:18-20, 35, Lk 11:51, I Co 9:13 10:18, He 7:13, Re 11:1;
(c) of the altar of incense in the sanctuary (Ex 30:1, al.), Lk 1:11; symbolically in Heaven, Re 6:9 8:3, 5 9:13 14:18 16:7 (Cremer, 292).†
ἐ[ξαπόστ]ειλόν μοι, δέσποτα, τοὺς ἁ[γίους] σου ἀρχαγγ[έ]λους, τοὺς κατάντικρυ τοῦ ἁγίου σου θυσιαστηρίου ἑστῶτας
envía, Señor, a tus santos arcángeles, los que se encuentran frente a tu sagrado altar
θυσιαστήριον
from θῠσιάζω
θῠσιαστήριον, ου, τό,
- an altar, NTest.