κάκη
κάκη, wickedness, vice
κάκη [ᾰ], ἡ, (κακός)
- wickedness, vice, E. Hipp. 1335, Ar. Av. 541, etc.; of a horse, Pl. Phdr. 247b.
- 2 baseness of spirit, cowardice, sloth, ἄψυχον κάκην A. Th. 192; λήματος κάκῃ ib. 616; δειλίαν καὶ κ. E. IT 676, cf. Med. 1051; εἴκοντας κάκῃ Pl. Mx. 246b; διὰ κάκην Id. R. 468a.
κάκη, ης (ἡ) [ᾰ] disposition mauvaise, d’où :
1 lâcheté, Eschl. Sept. 192, etc. ; Plat. Menex. 246b ; joint à δειλία, Eur. I.T. 676 ||
2 méchanceté, Eur. Hipp. 1335 ; Ar. Av. 541 ; en parl. d’un cheval, Plat. Phædr. 247b.
Étym. κακός.
κάκη, ἡ, das Schlechte (κακός), schlechte Gesinnung, bes. Feigheit ; ἄψυχος Aesch. Spt. 174 ; λήματος Spt. 598 ; δειλίαν καὶ κάκην κεκτήσομαι Eur. I.T. 676 ; λιπόντα τὴν τάξιν διὰ κάκην Plat. Rep. V.468a ; Bosheit, Schlechtigkeit, σὴν ἁμαρτίαν τὸ μὴ εἰδέναι ἐκλύει κάκης Eur. Hipp. 1335 ; ἐμῶν πατέρων κάκην Ar. Av. 541 ; ὁ τῆς κάκης ἵππος μετέχων Plat. Phaedr. 247b ; Legg. V.737b.
κάκη, ἡ,
κᾰκός
- 1wickedness, vice, Eur., Ar., etc.
- 2baseness of spirit, cowardice, sloth, Aesch., Eur.