κακήθης
κᾰκήθης, ες,
- = κακοήθης, Hp. Mul. 2.141, Nic. Th. 152.
κακ·ήθης, ης, ες [ᾰ] c. κακοήθης, Hpc. 655, 22 ; Nic. Th. 152.
κακήθης, ες, poet. = κακοήθης, Nic. Th. 132, 360 u. a.Sp.