ΛΟΓΕΙΟΝ

κακήγορος

κακ·ήγορος, ος, ον [ᾰ] qui parle mal de, médisant, diffamateur, Ath. 220a ; en parl. de la langue elle-même, Plat. Phædr. 254e ||

Cp. κακηγορίστερος, Phérécr. (Poll. 2, 127) ; sup. -ίστατος, Ecphant. (Poll. 2, 127) ||

➳ Acc. pl. éol. κακαγόρος [ᾱγ] Pd. O. 1, 85.

Étym. κ. ἀγορεύω.