κακιστέος
κακιστέος, one must bring reproach on
κακιστέος, α, ον [ᾰ] vb. de κακίζω :
1 à qui ou de quoi l’on doit faire reproche, Clém. 343 ||
2 au neutre, on (ne) doit (pas) abandonner par lâcheté, acc. Eur. I.T. 105.
κακιστέος
κᾰκιστέος, ον
verb. adj. of κακίζω
- one must bring reproach on, τινά Eur.