κακισμός
κακισμός, blame
κακ-ισμός, ὁ, = foreg., Phld. Vit. p.10 J., Str. 9.3.10.
κακισμός, οῦ (ὁ) [ᾰ] blâme, reproche, Str. 422.
Étym. κακίζω.
κακισμός, ὁ, das Schlechtmachen, Schmähen, Strab. IX.422.
κακισμός, blame