κέραμον
κέραμον, ου (τὸ) [ᾰ] seul. pl. vaisselle d’argile, d’où vaisselle en gén., même d’or ou d’argent, Ptol. (Ath. 229b).
Étym. κέραμος.
κέραμον, τό, wohl nur im plur. τὰ κέραμα zu κέραμος, Krug, Flasche, ursprünglich irden, dann, ohne Rücksicht auf den Stoff, auch goldenes u. silbernes Trinkgeschirr, vgl. Ath. VI.229b.