κεραμεοῦς
κεραμεοῦς, of clay, earthen
κερᾰμ-εοῦς, ᾶ, οῦν, (κέραμος)
- of clay or earth, earthen, μάνην εἶχε κεραμεοῦν ἁδρόν Nico 1, cf. IG 2(2).463.51, Thphr. HP 5.3.2, Phld. Mort. 39, Dsc. 1.71; τὸ χρῶμα κεραμεοῦς Alex.Mynd. ap. Ath. 9.398d:—other spellings found in codd. are κεράμειος, Plu. Galb. 12; κεράμεος, Pl. Ly. 219e, Ctes. Fr. 51 M., Antiph. 163.5, Theophil. 2, cf. κεράμεα· ὁ παντοδαπὸς κέραμος, Hsch., and κεράμεον, τό, collect., = tile-work, BCH 36.197 (Delos, iii/ii B.C.); κεραμαῖοις, Plb. 10.44.2, v.l. in Ph. 2.273; κεραμιαῖος, ibid. (v.l.), Gp. 2.18.14; κεράμιος, Str. 17.2.3; κεραμοῦς, Heraclid. Tar. ap. Gal. 13.827.
κεραμεοῦς, εᾶ, εοῦν [ᾰ]
1 c. κεράμειος, Plat. Lys. 219e ; Nicon (Ath. 487c) ; Th. H.P. 5, 3, 2 ; Plut. Popl. 13 ; Luc. Gall. 14 ||
2 semblable à l’argile, qui a la couleur de l’argile, Al. Mynd. (Ath. 387f, 398d) ||
➳ Dans une inscr. att. CIA. 2, 157, 61 (334/326 av. J.-C.) ; v. Meisterh. p. 117, 4.
Étym. κέραμος.
κεραμεοῦς, οῦν, nach Lobeck zu Phryn. 147 die richtigere Form für κεράμιος, κεράμεος u. κεραμαῖος ; Luc. Gall. 14 ; Nico bei Ath. XI.487c ; τὸ χρῶμα κεραμεοῦς Alex.Mynd. ib. IX.398d. S. κεράμειος.
κεραμεοῦς
κέραμος
- of clay, earthen, Plat.