κεραμεύς
κεραμεύς, a potter
κερᾰμ-εύς, έως, ὁ,
- potter, ὡς ὅτε τις τροχὸν . . κεραμεὺς πειρήσεται Il. 18.601, cf. Hom. Epigr. 14.1, etc.; οἱ κ., a guild at Thyatira, IGRom. 4.1205: prov., καὶ κεραμεὺς κεραμεῖ κοτέει Hes. Op. 25, cf. Arist. Rh. 1381b16, EN 1155a35; κεραμέως πλοῦτος and κεραμεὺς ἅνθρωπος, prov., of anything frail and uncertain, Diogenian. 5.97, 98.
- II Κεραμεῖς, Att. Κεραμῆς, οἱ, name of an Attic deme, Ar. Ra. 1093 (anap.), Pl. Prt. 315d, etc.
κεραμεύς, έως (ὁ) [ᾰ] potier, Il. 18, 601 ; Hés. O. 25 ; Plat. Hipp. ma. 288d, etc. ||
➳ Plur. nom. att. κεραμῆς, Ar. Av. 490.
Étym. κέραμος.
κεραμεύς, ὁ, der Töpfer ; Il. 18.601 ; Hes. O. 25 ; Plat. Euthyd. 301c, öfter ; Folgde : κεραμῆς Ar. Av. 490.
κεραμεύς
ὁ
[κέραμος.]
A potter Il. 18.601.
κεραμεύς , ῆος: potter, Il. 18.601†.
κεραμεύς
κερᾰμεύς, έως,
κέρᾰμος
- Ia potter, Lat. figulus, Il.: —proverb., κεραμεὺς κεραμεῖ κοτέει "two of a trade never agree, " Hes.
- II