κεραμῖτις
κεραμῖτις, of or for pottery
κερᾰμ-ῖτις, ιδος, ἡ,
- of or for pottery, κ. γῆ potterʼs earth, Hp. Morb. 1.17, 3.1, Plu. Vit. aer. al. 2.827e, Gal. 2.137; κ., ἡ, a gem of the colour of potsherds, Plin. HN 37.152 (acc. -την, nisi leg. -τιν, Cat.Cod.Astr. 8(2).169, cf. 8(1).190).
κεραμῖτις, ίτιδος [ᾰῑτ] adj. f. d’argile : γῆ, Hpc. 453, 23 ; Plut. M. 827d, terre de potier.
Étym. κέραμος.
κεραμῖτις, ιδος, ἡ, γῆ, Töpfererde ; Plat. Legg. VIII.844b, v.l. κεραμίς ; Hippocr.; Plut. u. a.Sp.