κεραμικός
κεραμικός, of or for pottery
κερᾰμ-ῐκός, ή, όν,
- of or for pottery, γῆ κ. potterʼs earth, Hp. Int. 7, cf. Sannyr. 4; κ. ῥύμη, = Κεραμεικός, Ar. Ec. 4; κ. κέραμος IG 42(1).102.281 (Epid., iv B.C.); ὁ κ. τροχός Str. 7.3.9; κ. μάστιξ, Com.Phrase for ostracism, Com.Adesp. 33; ἐργαστήριον PFlor. 50.68 (iii A.D.); ἡ -κή (sc. τέχνη) the potterʼs art, pottery, Pl. Plt. 288a; v. κεραμεικός.
κεραμικός, ή, όν [ᾰ] d’argile, Hpc. 535, 27 ; Xén. Conv. 7, 2 ; Ar. Eccl. 4 ; ἡ κεραμική (s. e. τέχνη) Plat. Pol. 288a, l’art du potier.
Étym. κέραμος.
κεραμικός, = κεράμινος ; ῥύμη Ar. Eccl. 4 ; bei Plat. Polit. 288a ist v.l. κεραμεική, sc. τέχνη ; – τροχός Strab. VII.303, wie Plut. gen. Socr. 20 M.
Strong 2764
1. (cl.) of a potter (e.g. γῆ).
2. In LXX and NT, = cl., κεραμεοῦς (Plut., κεράμειος, Polyb., -μαῖος, etc), earthen: Re 2:27.†
κεραμικός
κερᾰμῐκός, ή, όν
κέραμος
- of or for pottery, Xen., etc.