καθαρτικός
καθαρτικός, for cleansing
κᾰθαρ-τικός, ή, όν,
- of, fit for cleansing or purifying, ἐλαίου καὶ γῆς Pl. Ti. 60d; τὰ μέλη τὰ κ. (v. κάθαρσις II) Arist. Pol. 1342a15; τὰ κ. purgatives, Phld. Sign. 25; κ. ἀρεταί Hierocl. in CA 2 p.422 M.: ἡ -κή (sc. τέχνη) Pl. Sph. 231b. Adv. -κῶς Marin. Procl. 19.
- II Medic., promoting κάθαρσις, πρόσθετον Hp. Mul. 1.74; usu . . purgative, δύναμις Gal. 11.768 (metaph., Cebes 14); φάρμακον Plu. QPlat. 2.999f, cf. Gal. 5.128; οἶνος Dsc. 5.66 (Comp.); κ. alone, Hp. Fract. 24, S.E. M. 8.480.
καθαρτικός, ή, όν [κᾰ]
1 propre à purifier, Plat. Tim. 60d ; μέλος, Arstt. Pol. 8, 7, 5, musique propre à soulager l’âme ; subst. ἡ καθαρτική (s. e. τέχνη) Plat. Soph. 231e, l’art de purifier ||
2 t. de méd. purgatif ; καθαρτικὸν φάρμακον, Plut. M. 999f, ou subst. τὸ κ. Hpc. Fract. 766, un purgatif ||
Cp. -ώτερος, Diosc. 5, 76.
Étym. καθαίρω.
1. reinigend, zuiverend:
2. geneesk. purgerend; subst.
καθαρτικός, reinigend ; φάρμακον, Purgiermittel, Hippocr. u. Plut., wie τὰ καθαρτικὰ ἐξελάσοντα τῶν σωμάτων τὸ ὑγρά S.Emp. adv.log. 2.480 ; ἡ καθ., die Reinigung, Plat. Soph. 231b ; τὸ καθ. μέλος, zur Entsühnung, Arist. Pol. 8.7.
καθαρτικός
from κᾰθαρτής
κᾰθαρτικός,
- for cleansing or purifying, Plat.