κακοβουλία
κακοβουλία, ill-advisedness
κᾰκοβουλ-ία, ἡ,
- ill-advisedness, J. BJ 2.11.3, D.L. 7.93, Quint. Ps. 138(139).20, prob. in POxy. 1101.7 (iv A. D.).
κακοβουλία, ας (ἡ) [κᾰ] mauvais dessein, mauvaise résolution, DL. 7, 93 ; Jos. B.J. 2, 11, 3.
Étym. κακόβουλος.
κακοβουλία, ἡ, das Wesen des κακόβουλος, das Schlechtberatensein, schlechter Rat ; Jos.; DL. 7.93.