κακοδαιμονέω

κᾰκοδαιμον-έω,

• to be unfortunate, unhappy, X. Hier. 2.4, Epicur. Fr. 485, Phld. Vit. p.34 J., J. BJ 1.22.1, Plu. Profect. 2.76a, Arr. Epict. 1.25.13.
• • II Astrol., occupy the region of κακὸς δαίμων, Doroth. ap. Heph.Astr. 3.9, Ptol. Tetr. 195, Cat.Cod.Astr. 8(4).130.

κακοδαιμονέω, 1) = κακοδαιμονάω, von Phryn. p. 79 (vgl. Lobeck) als minder gut attisch verworfen ; κακοδαιμονοῦσι γὰρ ἄνθρωποι καὶ ὑπερβάλλουσιν ἀνοίᾳ Dem. 8.16, wo aber wohl κακοδαιμονῶσι zu ändern ist ; Plut. Luc. 4.
2) ein κακοδαίμων, unglücklich sein, Xen. Hier. 2.4 u. Sp., wie Plut. prof. virt. sent. p. 242.

κακοδαιμονέω κᾰκοδαιμονέω,

• to be unfortunate, Xen.