κακοδαιμονία
κακοδαιμονία, unhappiness, misfortune
κᾰκοδαιμον-ία, Ion. -ιη, ἡ,
- unhappiness, misfortune, opp. εὐδαιμονία, Hdt. 1.87, Antipho 5.79, X. Mem. 1.6.3, Arist. Po. 1450a17, Phld. Rh. 1.220 S., etc.
- II possession by an evil spirit, Ar. Pl. 501, X. Mem. 2.3.19, D. 2.20.
κακοδαιμονία, ας (ἡ) [κᾰ]
1 propr. possession par un mauvais esprit, d’où démence, Ar. Pl. 501 ; Xén. Mem. 2, 3, 19 ; Dém. 23, 26 ||
2 malheur, infortune, Hdt. 1, 87 ; Ant. 138, 35 ; Xén. Mem. 1, 6, 3, etc. ||
➳ Ion. -ίη, Hdt. 1, 87.
Étym. κακοδαίμων.
1. ongeluk, tegenspoed:
2. bezetenheid, dwaasheid:
κακοδαιμονία, ἡ,
1) das Besessensein von einem bösen Dämon, die Raserei ; Ar. Plut. 501 ; οὐκ ἂν πολλὴ ἀμαθία εἴη καὶ κακοδαιμονία τοῖς ἐπʼ ὠφελείᾳ πεποιημένοις ἐπὶ βλάβῃ χρῆσθαι Xen. Mem. 2.3.19 ; vgl. Dem. 2.20.
2) das Unglücklichsein, das Unglück ; Ggstz εὐδαιμονία Antiph. 5.79 ; Xen. Mem. 1.6.3 u. Sp., wie Plut. adv. Stoic. 19.
1) das Besessensein von einem bösen Dämon, die Raserei ; Ar. Plut. 501 ; οὐκ ἂν πολλὴ ἀμαθία εἴη καὶ κακοδαιμονία τοῖς ἐπʼ ὠφελείᾳ πεποιημένοις ἐπὶ βλάβῃ χρῆσθαι Xen. Mem. 2.3.19 ; vgl. Dem. 2.20.
2) das Unglücklichsein, das Unglück ; Ggstz εὐδαιμονία Antiph. 5.79 ; Xen. Mem. 1.6.3 u. Sp., wie Plut. adv. Stoic. 19.
κακοδαιμονία
κᾰκοδαιμονία, ἡ,
- Iunhappiness, misfortune, Hdt., Xen., etc.
- IIpossession by a demon, raving madness, Ar., Xen. from κᾰκοδαίμων