κακόβουλος
κακόβουλος, ill-advised
κᾰκόβουλ-ος, ον,
- ill-advised, foolish, φροντίς S. Fr. 592 (lyr.); φῶτες E. Ba. 401 (lyr.), cf. Ar. Eq. 1055 (hex.), Ph. 2.280 (Sup.), D.Chr. 31.50, Vett.Val. 66.3: Comp., Sch. Th. 1.120.
- II Act., giving bad advice, opp. εὔβουλος, Pl. Sis. 391c.
κακό·βουλος, ος, ον :
1 pass. qui a des pensées mauvaises ou déraisonnables, Soph. fr. 519 ; Eur. Bacch. 399 ||
2 act. qui donne de mauvais conseils ou inspire de mauvaises pensées, Plat. Sis. 391c.
Étym. κ. βουλή.
1. slechte raad gevend.
2. onberaden, dwaas:
κακόβουλος, 1) übel beraten, töricht ; Eur. Bacch. 399 ; Ar. Eq. 1055.
2) Andern schlecht ratend ; Ggstz εὔβουλος Plat. Sis. 391c ; Strat. 62 (XII.220).
2) Andern schlecht ratend ; Ggstz εὔβουλος Plat. Sis. 391c ; Strat. 62 (XII.220).
κακόβουλος
κᾰκό-βουλος, ον
βουλή
- ill-advised, Eur., Ar.