κακόγλωσσος
κακόγλωσσος, ill-tongued
κᾰκό-γλωσσος, ον,
- ill-tongued, βοὴ κ. a cry of misery, E. Hec. 661.
- II bringing evil [on oneself] by oneʼs tongue, of Niobe, Call. Del. 96.
κακό·γλωσσος, ος, ον [ᾰ]
1 qui annonce un malheur, Eur. Hec. 661 ||
2 qui attire le malheur par son langage, Call. Del. 96.
Étym. κ. γλῶσσα.
κακόγλωσσος, von böser, Unglück redender Zunge ; βοή, Unglücksklagen, Eur. Hec. 661 ; Νιόβη, die zu ihrem Unglück gesprochen, Callim. Del. 96 ; Sp.
κακόγλωσσος
κᾰκό-γλωσσος, ον
γλῶσσα
- ill-tongued, βοὴ κ. a cry of misery, Eur.