κακοφυής
κακοφυής, of bad natural qualities
κᾰκοφῠ-ής, ές, (φυή)
- of bad natural qualities, κατὰ τὴν ψυχήν Pl. R. 410a.
- II (φύομαι) growing ill, Thphr. HP 8.11.8; σπόρος PTeb. 61 (b). 370 (ii B.C.).
κακο·φυής, ής, ές [ᾰ]
1 qui pousse mal, en parl. de plantes, Th. H.P. 8, 11, 8 ||
2 d’une nature ou d’une constitution mauvaise, Plat. Rsp. 410a.
Étym. κ. φύω.
κακοφυής, ές, von schlechter Natur, schlechter natürlicher Beschaffenheit, sowohl körperlich als geistig ; οἱ κατὰ τὴν ψυχὴν κακοφυεῖς Plat. Rep. III.410a ; Theophr.
κακοφυής
κᾰκο-φυής, ές
φυή
- of bad natural qualities, Plat.