κακουχία
κακουχία, ill-treatment, ill-conduct
κᾰκουχ-ία, ἡ,
- maltreatment, Pl. R. 615b; of a wife, BGU 1105.18 (Aug.); ‘mobbing’, Plb. 5.15.6 (dub. l.); ἐν χθονὸς κ. devastation, A. Th. 668.
- II = καχεξία, bad condition, Alex. 80; misery, distress, Plb. 3.64.8, Vett.Val. 127.13: pl., of ascetic practices, μάτην ἑαυτοὺς καταικισάμενοι ταῖς κ. Plu. Cons.Apoll. 2.117f.
κακουχία, ας (ἡ) [κᾰ]
1 mauvais traitement, Thpp. (Phot. Lex. p. 56, 16) ; Pol. 5, 15, 6 ||
2 p. suite, triste position, situation pénible, Plat. Rsp. 615b ; Pol. 3, 79, 6 ; au pl. Plut. M. 114e, 117e ; fig. χθονός, Eschl. Sept. 668, condition misérable de la terre.
Étym. cf. κακουχέω.
κακουχία, ἡ, schlechte Behandlung ; χθονὸς πατρῴας Aesch. Spt. 650, nach Schol. κάκωσις, Verwüstung ; schlechte Lage, Unglück, Plat. Rep. X.615b ἢ πόλεις προδόντες καὶ εἰς δουλείας ἐμβεβληκότες ἤ τινος ἄλλης κακουχίας μεταίτιοι ; so Pol. 3.79.6 ; Plut. auch im plur., Consol. ad Apoll. p. 358.
κακουχία
κᾰκ-ουχία, ἡ,
ἔχω
- ill-treatment, ill-conduct, Plat.; χθονὸς κ. devastation of it, Aesch.