κακοφρονέω
κακοφρονέω, to bear ill-will
κᾰκο-φρονέω,
- bear ill-will or malice, A. Ag. 1174 (lyr.).
- II to be foolish, Sch. E. Or. 821.
κακοφρονέω-ῶ [ᾰ] méditer le mal, avoir de mauvais desseins, Eschl. Ag. 1174.
Étym. κακόφρων.
κακοφρονέω, übelgesinnt sein, Aesch. Ag. 1147 ; unklug sein, Schol. Eur. Or. 822.
κακοφρονέω
κᾰκοφρονέω,
fut. -ήσω
- to bear ill-will, Aesch. from κᾰκόφρων