καλάμη

κᾰλᾰμ-η, ἡ, (v. κάλαμος)

• stalk, esp. the stalk or straw of corn, metaph. in Hom., αἶψά τε φυλόπιδος πέλεται κόρος ἀνθρώποισιν, ἧς τε πλείστην μὲν καλάμην χθονὶ χαλκὸς ἔχευεν, ἄμητος δʼ ὀλίγιστος, i.e. when there is much straw and little harvest, much slaughter and little profit, Il. 19.222; κ. πυρῶν wheat-straw, Hdt. 4.33; σῖτος σὺν τῇ καλάμῃ ἀποκείμενος X. An. 5.4.27; καλάμαν τε καὶ ἱερὰ δράγματα . . ἀσταχύων Call. Cer. 20; prov. of a greedy farmer, πυροὺς ἐπὶ καλάμῃ ἀροῦν to exhaust ground by one corn-crop after another, Lys. Fr. 77: pl., σῖτος ἐπὶ ταῖς κ. D.H. 5.13.
• • • 2 stubble, Arist. Mete. 341b27, PSI 4.380.6 (iii B.C.), 1 Ep.Cor. 3.12, etc.: metaph., of an old man, καλάμην γέ σʼ ὀΐομαι εἰσορόωντα γιγνώσκειν thou mayst still, I ween, perceive the stubble (i.e. the residue) of former strength, Od. 14.214; τὸ γῆρας καλάμη Arist. Rh. 1410b14; τὴν κ. δωρῇ, δοὺς ἑτέροις τὸ θέρος AP 11.36 (Phil.); Ῥήσου κ. the remains of Rhesus, i.e. his corpse, Orac. ap. Polyaen. 6.53; ἀπὸ τῆς κ. τεκμαίρεσθαι to judge from the remains, Luc. Alex. 5.
    • 3 κολχὶς κ., = λίνον, Call. Fr. 265.
  • II = κάλαμος, Hld. 8.9.

καλάμη, ἡ, Halm, bes. Rohr oder Getreidehalm ; σὺν τῇ καλάμῃ ἀπόκειται ὁ σῖτος Xen. An. 5.4.27 ; σῖτον τόν τʼ ἐπὶ ταῖς καλάμαις καὶ τὸν ἤδη κατειργασμένον Dion.Hal. 5.13 ; καλάμην τε καὶ ἱερὰ δράγματα ἀσταχύων Callim. Cer. 20 ; sprichwörtlich ἐπὶ καλάμῃ ἀροῦν, Lys. bei Suid., das Land dadurch, daß man immerfort Getreide sät, erschöpfen, so daß es nur Halme ohne Körner trägt. – Uebertr., φυλόπιδος, ἧς τε πλείστην μὲν καλάμην χθονὶ χαλκὸς ἔχευεν Il. 19.222, wie im Orak. bei Polyaen. 6.53. – Die bei der Ernte stehen bleibenden Halme, Stoppeln, Arist. Meteor. 1.4 ; übertr., ἀλλʼ ἔμπης καλάμην γέ σʼ ὀΐομαι εἰσορόωντα γιγνώσκειν Od. 14.214, ich glaube, du wirst noch die Stoppeln, die Ueberbleibsel früherer Kraft, erkennen an dem altersschwachen Leibe ; Arist. rhet. 3.10 sagt γῆρας καλάμην εἶπεν, ἄμφω γὰρ ἀπηνθηκότα ; Luc. Alex. 5 μειράκιον ἔτι ὢν πάνυ ὡραῖον, ὡς ἐνῆν ἀπὸ τῆς καλάμης τεκμαίρεσθαι ; Philip. 3 (XI.36) τὴν καλάμην δωρῇ, δοὺς ἑτέροις τὸ θέρος, die Stoppeln des Alters, der Jugend, θέρος, entggstzt ; Ῥήσου κ., d.i. sein Leichnam, Or. bei Polyaen. 6.53. – Callim. bei Schol. Pind. P. 4.376, = λινοκαλάμη.

καλάμη

-ης, ἡ.

• • 1

    The straw of corn Il. 19.222.

  • 2

    A straw left standing after reaping. Applied to a worn-out man Od. 14.214.

καλάμη (cf. κάλαμος, calamus): reed, stalk, Il. 19.222 (straw as opp. to kernel); fig., as relic of former bloom, ‘by looking on the poor husk that remains I fancy thou canst perceive’ what I once was, Od. 14.214.

καλάμη κᾰλάμη (λᾰ), ἡ, v. κάλαμος

• • • 1the stalk or straw of corn: metaph., αἶψα φυλόπιδος πέλεται κόρος, ἧς τε πλείστην μὲν καλάμην χθονὶ χαλκὸς ἔχευεν, ἄμητος δʼ ὀλίγιστος men are soon satiated with battle, where the sword throws much straw on the ground, and there is little harvest, i. e. much slaughter and little profit, Il.; κ. πυρῶν wheat-straw, Hdt.
    • 2the stalk without the ear, stubble; metaph. of an old man, καλάμην γέ σʼ ὀΐομαι εἰσορόωντα γιγνώσκειν thou mayst still, I ween, perceive the stubble (i. e. the residue) of former strength, Od.; ἀπὸ τῆς καλάμης τεκμαίρεσθαι to judge from the remains, Luc.