Logeion | καλαμῖτις

κᾰλαμ-ῖτις, ιδος, ἡ,

καλαμῖτις, ίτιδος [ᾰᾰῑτ] adj. f. : qui passe sa vie sur une tige de blé (sauterelle ou cigale) Anth. 7, 198.

Étym. cf. καλαμαῖος.

καλαμῖτις -ιδος [καλάμη] van de korenhalmen: ἀκρίδα ... τὴν καλαμῖτιν (mij), de sprinkhaan die leeft tussen de korenhalmen AP 7.198.5.

καλαμῖτις, ιδος, ἡ, fem. zu καλαμίτης ; ἀκρίς, eine Heuschreckenart, vgl. καλαμαία, Leon.Tar. 65 (VII.198).

καλαμῖτις, ιδος = καλαμαία, Anth.

Menu