κατακούω

κατ-ᾰκούω,

• hear and obey, be subject, Ἀράβιοι οὐδαμὰ κατήκουσαν ἐπὶ δουλοσύνῃ Πέρσῃσι Hdt. 3.88, cf. App. Syr. 55; τινος D. 1.23, Arr. Fr. 7J., App. Mith. 57, Hierocl. in CA 19 p.461 M.
• • • 2 give ear, listen to one, D. 6.35; of eavesdroppers, Str. 14.1.32.
    • 3 hear plainly, τι E. Rh. 553 (lyr.), Th. 2.84, Pl. R. 531a; τίνος; Ar. Ra. 312, cf. Pl. Prt. 330e; ὁ θυρωρὸς . . κατήκουεν ἡμῶν overheard us, ib. 314c; κ. αὐλοῦντος Arist. EN 1175b4: abs., Th. 3.22.

κατακούω, (ἀκούω), hören, vernehmen ; σύριγγος ἰάν Eur. Rhes. 553 ; Thuc. 3.22 ; ἠχήν Plat. Rep. VII.531a ; – τινός, ὁ θυρωρὸς κατήκουεν ἡμῶν Prot. 314c, vgl. 330e ; Dem. 1.23 ; gehorchen, ἵνʼ αὐτοῦ κατακούοι τὰ παιδικά Plat. Riv. 133b ; Sp., wie App. Mithrid. 57 ; – τινί, gehorchen, untertänig sein, Ἀράβιοι οὐδαμᾶ κατήκουσαν ἐπὶ δουλοσύνῃ Πέρσῃσιν Her. 3.88 ; App. Syr. 55.

κατακούω fut. σομαι

• • • 1to hear and obey, be subject to another, c. dat., Hdt.; c. gen., τινός Dem.
    • 2to hearken or give ear to one, Dem.
    • 3to hear plainly, τι or τινά, Eur., Thuc., etc.; τινός Ar.