κατάρροπος
κατάρροπος, inclining downwards
κατάρροπ-ος, ον,
- inclining downwards, κ. ποιεῖν τι Hp. Art. 69; ἐπὶ τὸ κ. ῥέπειν ibid.; pendent, φύματα Hp. Epid. 6.1.10, cf. Gal. 7.567, 15.330.
- 2 sloping, κλίνη Antyll. ap. Orib. 9.14.6.
- 3 tending to descend, νοῦσος Hp. Hum. 5, 7.
κατάρροπος, ος, ον :
1 qui penche, Orib. p. 236 Matthäi ||
2 qui tend à baisser, Hpc. Epid. 1165b ||
3 fig. qui décroît, Hpc. 48, 30 ; 49, 7.
Étym. καταρρέπω.
κατάρροπος, = καταρρεπής, bes. bei Medic. von Krankheiten, sich herunter-, auf Etwas hinziehend.