καύχησις
καύχησις, reason to boast
καύχ-ησις, εως, ἡ,
- boasting, Epicur. Fr. 93, LXX 1 Ch. 29.13, al., Phld. Vit. p.27 J., Ph. 1.534, Ep.Rom. 15.17.
καύχησις, εως (ἡ) action de se vanter, de se glorifier, Philod. V. Herc. v. 1, p. 16 ; Spt. 1 Par. 29, 13, etc. ; NT. Rom. 3, 27.
Étym. καυχάομαι.
καύχησις, ἡ, das Prahlen ; καύχησιν ἔχειν, Grund haben, sich zu rühmen, NT.
Strong 2746
†
a boasting, glorying: Ro 3:27, II Co 11:10, 17, Ja 4:16; seq. ὑπέρ, II Co 7:4 8:24; ἐτί, c. gen., II Co 7:14; ἔχω τὴν κ. ἐν Χρ. Ἰησ., Ro 15:17; στέφανος καυχήσεως (Ez 16:12, al.), I Th 2:19; of the cause of glorying, a boast ( = καύχημα), II Co 1:12.†
καύχησις, εως
καυχάομαι
- reason to boast, NTest.