μοιχάς
μοιχ-άς, άδος, ἡ,
- fem. of μοιχός, Aeschin.Socr. 20 D., Placit. 1.7.10 (v.l. μοιχαλίδος), Vett.Val. 104.11; μ. εὐνή Tz. H. 4.349.
μοιχάς, άδος (ἡ) [ᾰδ] femme adultère, Eschn. (Ath. 220b).
Étym. μοιχός.
μοιχάς, άδος, ἡ, fem. zu μοιχός, Ehebrecherin, Aeschin. Locr. bei Ath. V.220b.