μοιχίδιος
μοιχίδιος, born in adultery
μοιχ-ίδιος [ῐ], α, ον,
- = sq., Ael. NA 12.16.
- II begotten in adultery, Hecat. 369 J., Hdt. 1.137, Hyp. Fr. 42, Ph. 1.598, Luc. DDeor. 2[22].1.
μοιχίδιος, α, ον [ῐδ]
1 d’adultère, El. N.A. 12, 16 ||
2 né d’un adultère, adultère, Hdt. 1, 137 ; Hypér. (Bkk. p. 108, 1) ; Luc. D. deor. 22, 1.
Étym. μοιχός.
μοιχίδιος, ehebrecherisch, Ael. N.A. 12.16 ; aus einem Ehebruch entsprungen, Her. 1.137 u. Sp., wie Luc. D.D. 22.1 ; Hecat. u. Hyperid. bei Suid., der es erkl. ἐκ μοιχοῦ γεγεννημένος.
μοιχίδιος
μοῐχίδιος, α, ον
- born in adultery, Luc.