μομφά
μομφά, censure
μομφά, v. le suiv.
μομφά
- 1censure αἰνέων αἰνητά, μομφὰν δʼ ἐπισπείρων ἀλιτροῖς N. 8.39 ἴστε μὰν Αἴαντος ἀλκάν, φοίνιον τὰν ὀψίᾳ ἐν νυκτὶ ταμὼν περὶ ᾧ φασγάνῳ μομφὰν ἔχει παίδεσσιν Ἑλλάνων (ὄνειδος τοῖς Ἕλλησι περιεποίησε aut οὐκ ὀλίγην μέμψιν ἔχει ἐν τοῖς Ἕλλησι. Σ: “er machte ihnen einen Vorwurf, bzw., er ist ihnen ein Vorwurf,” Bischoff, Gnomen, 2539, cf. fr. 359.) I. 4.36