μομφή
μομφή, blame, censure
μομφή, ἡ, poet. form of μέμψις (also in Pl. Ep. 323b),
- blame, reproof, Pi. N. 8.39; μομφῆς ἄτερ τέθνηκεν A. Th. 1015; cause of complaint, μομφὰν ἔχειν τινί Pi. I. 4(3).36; ἕν σοι μομφὴν ἔχω in one thing I blame thee, E. Or. 1069; μομφὰς ὑπὸ σπλάγχνοις ἔχειν Id. Alc. 1009; πρός τινα μ. ἔχειν Ep.Col. 3.13: c. gen., μ. ἔχων ξυνοῦ δορός S. Aj. 180 (lyr.); ὧν ἕνεκα μ. ἔχει Ar. Pax 664.
μομφή, ῆς (ἡ) blâme, reproche, plainte, grief, Pd. N. 8, 39 ; Eschl. Sept. 1010 ; Eur. Ion 885 ; Plat. Ep. 323b ; au plur. Eur. Ph. 785 ; Lyc. 59, 450 ; μομφὴν ἔχειν τινί, Pd. I. 3, 54 ; ou τινός, Soph. Aj. 180, avoir un grief contre qqn ou qqe ch. ||
➳ Dor. μομφά, Pd. ll. cc. ; Eur. Ion 885.
Étym. μέμφομαι.
μομφή, ἡ, Tadel, Vorwurf ; μομφὰν ἔχει παίδεσσιν Ἑλλάνων, Pind. I. 3.54, μομφὰν ἐπισπείρων ἀλιτροῖς, N. 8.39 ; μομφῆς ἄτερ, Aesch. Spt. 1001 ; ἤ τινα μομφὰν ἔχων ξυνοῦ δορός, Soph. Aj. 180, zu klagen habend, wie ἕν σοι μομφὴν ἔχω Eur. Or. 1069, vgl. Phoen. 780 ; auch Ar. Pax 647, = μέμφομαι ; in Prosa, Plat. Ep. VI.323b.
Strong 3437
*
blame, complaint: Col 3:13.†
μομφή, ἡ,
μέμφομαι
- blame, censure, Pind., Aesch.:— cause or ground of complaint, μομφὴν ἔχειν τινί Pind.; ἕν σοι μομφὴν ἔχω in one thing I blame thee, Eur.; μ. ξυνοῦ δορός blame as to helping spear, Soph.