μονάκανθος
μονάκανθος, with one prickle
μον-άκανθος [ᾰκ], ον,
- with one prickle, Arist. Fr. 307.
μον·άκανθος, ος, ον [ᾰκ] qui n’a qu’une épine, Arstt. (Ath. 281f).
Étym. μόνος, ἄκανθα.
μονάκανθος, mit einem Stachel, Dorn, Ath. VII.281f, aus Arist. H.A.