μονομαχικός
μονομαχικός, of or in single combat
μονομᾰχ-ικός, ή, όν,
- of or in single combat, μ. φιλοτιμία Plb. 1.45.9.
- II gladiatorial, φάρμακον Aët. 15.13; χρήματα D.C. 72.19.
μονο·μαχικός, ή, όν [ᾰ]
1 qui convient pour un combat singulier, Pol. 1, 45, 9 ||
2 à Rome, de gladiateur, DC. 72, 19.
Étym. μονομάχος.
μονομαχικός, ή, όν, zum Zweikampfe gehörig, φιλοτιμία, Pol. 1.45.9 ; gladiatorius, DC. 72.19.
μονομαχικός
μονομᾰχικός, ή, όν
- of or in single combat, Polyb. from μονομάχος (ᾰ)