μονοστροφικός
μονο-στροφικός, ή, όν, = sq., Heph. Poëm. 4.1, 2; μ. περίοδος, εἴσθεσις, Sch. Ar. Ach. 836, Eq. 621. Adv. μονοστροφικῶς Heph. p.62 C.
μονο·στροφικός, ή, όν, qui se compose d’une seule strophe, Héph. Poem. 3, 2, etc.
Étym. μονόστροφος.
μονοστροφικός, ή, όν, aus einer Strophe bestehend, einstrophig, Schol. Bur. Phoen. 1, u. öfter in den Scholl.