νοητέον
νοητέον, one must conceive
νο-ητέον,
- one must conceive, θεὸν δὲ ποῖον, εἰπέ μοι, ν.; E. Fr. 1129, cf. Gal. 6.405.
νοητέον, vb. de νοέω, Eur. (Clém. 45).