νομιστέος
νομιστέος, to be accounted
νομ-ιστέος, α, ον,
- to be enacted (νομίζω I.2), Pl. R. 608b.
- II νομιστέον, one must account, deem, Id. Sph. 230d, Men. 550, LXX Ep.Je. 40, Porph. Abst. 1.12, etc.
νομιστέος, α, ον, vb. de νομίζω, Plat. Rsp. 608b ; au neutre sg. Plat. Soph. 230d, etc.
νομιστέος, η, ον,
verb. adj.
- to be accounted, Plat.