νυμφευτήρ
νυμφ-ευτήρ, ῆρος, ὁ,
- = νυμφευτής II, Opp. C. 1.265, 3.356.
νυμφευτήρ, ῆρος (ὁ) fiancé, époux, Opp. C. 1, 265.
Étym. νυμφεύω.
νυμφευτήρ, ῆρος, ὁ, der Bräutigam, der Vermählte, Opp. Cyn. 3.336.