νυμφευτήριος
νυμφευτήριος, nuptial
νυμφ-ευτήριος, α, ον,
- nuptial, τὰ ν., = νύμφευμα, E. Tr. 252.
νυμφευτήριος, α, ον, qui concerne la fiancée ou le mariage, Eur. Tr. 252.
Étym. νυμφευτήρ.
νυμφευτήριος, die Braut, Ehe betreffend, λέκτρων σκότια νυμφευτήρια, Eur. Troad. 252.
νυμφευτήριος, α, ον
- nuptial, Eur. from νυμφευτής