νύμφιος
νύμφιος, of marriage, bridal
νύμφιος, ος, ον :
I adj.
1 qui est une jeune épouse, Eur. I.A. 741 ||
2 de noces, Pd. P. 3, 16 ||
II subst.
1 fiancé, Eschl. Sept. 757 ; Xén. Cyr. 4, 6, 5 ; Plut. Alc. 8 ||
2 jeune époux, Il. 23, 222 ; Od. 7, 65 ; Soph. O.R. 1358.
Étym. νύμφη.
νύμφιος, = νυμφίδιος ; τράπεζαν νυμφίαν, Pind. P. 3.6 ; νυμφίοισι παρθένοις, Eur. I.A. 741.
νύμφιος, -ειος
- 1of marriage, bridal οὐκ ἔμεινʼ ἐλθεῖν τράπεζαν νυμφίαν οὐδὲ παμφώνων ἰαχὰν ὑμεναίων (Mosch.: νυμφιδίαν codd.) P. 3.16 ὡς ἦρα νυμφείας ἐπείρα κεῖνος ἐν λέκτροις Ἀκάστου εὐνᾶς N. 5.30
νύμφιος (νύμφη): newly-married, Od. 7.65 and Il. 23.223.