παρακουστέον
παρακουστέον, one must disobey
παρακουσ-τέον,
- one must disobey, τινος Muson. Fr. 16 p.82 H.
παρακουστέον [ᾰκ] vb. du suiv. Muson. (Stob. Fl. 79, 51).
παρακουστέον, one must disobey